مدتهاست که ایمانم به خدا کم شده.این روزا دیگه به خودم­َم ایمان ندارم.وقتی ایمانت به خدا کم می شه فقط کم می شه.از بین نمی ره.ولی وقتی ایمان به خودت ُاز دست بدی ایمان به خودت ُ از دست دادی.

آدما چقدر کم َن

هـمیشه نیستـن

چه کنم ?

غرق شو

رنج می برم

می بینی که.

 

تنها رنج ِ من برای ِ رنج کشیدنم کافی نیست؟

اینجا می تونم سیاهی بالا بیارم

 

 

ومن نـم نـم

به گا رفتـم

 

 

ــــــــــــــــــفقط خواستم بمیرمــــــــــــــــ

 

 

لـحظه بازی

یه آهنگ می ذاری و در اون لحظه فقط به اون آهنگ گوش می کنی. فقط به اون آهنگ گوش می کنی. فقط به اون آهنگ گوش می کنی.نه گذشته ای وجود داره و نه آینده ای.فقط اون آهنگ وجود داره.این می شه لـحظه بازی.

 

شیرین ِ

همه چیز به سوراخ ختم می شود.

سوراخ ِ دنیا.سوراخ ِ زندگی. سوراخ ِ جسم. سوراخ ِ جان.سوراخ ِ کـ ون.سوراخ ِ کـ س. سوراخ ِ مخ. سوراخ ِ روح.سوراخ ِ روان.سوراخ ِ غور.سوراخ ِ غار.سوراخ ِ گور.سوراخ ِ فلک.سوراخ ِ دَرَک.

 

چوب هم که دست ِ توست.

به چی می خندین   ?

نامه به پسری که هرگز نخواهم زائید

 

تخم.ناراحت ِ چه هستیم؟ ناراحت ِ چیزهایی که زمان بی ارزش می کندشان.حتی برای ِخودمان.پس کـ/یر.کـ/یر. کـ/یر به سر تا پای ِهستی.من عصبانی نیستم.فقط به یک جهان بینی ِ جدید رسیدم.برای ِ خودم.هیچ چیز ارزش ِ ناراحتی را ندارد.هیچ چیز.دقیقا هیچ چیز.حتی تشنگی.حتی مرگ.هیچ چیز ارزش ندارد.فقط کافیست از منظر ِچهار سال بعد به همه چیز بنگری.آنوقت است که همه نگرانی هایت پوچ می شوند برایت.که چی می شوند برایت.که چی? همانطور که چهار سال پیش خیلی چیزها برایت مهم بود ولی اکنون نیست.اکنون می توانی به همه یشان پوزخند بزنی.می توانی بگویی من سبک مغز بودم.اما نبودی بلکه هستی.هنوز هم هستی.آدم در هر زمانی که هست سبک مغز است.فقط اگر  چهار سال بگذرد می فهمد.چهار سال.یک عمر است.برای یک موش.

ارزشی وجود ندارد.مخصوصا هر چیزی که درش احساس وجود دارد.هرچه پر احساس تر بی ارزش تر.این را از من به خاطر داشته باش.دنیا مکان ِ جـ/نده هاست. تنها جاییست که فقط و فقط برای ِ جنـ ده ها مناسب است.حال یا می توانی جنـ ده شوی یا منتظر بمانی از دنیا بروی.اینش دیگر به عهده ی خودت است.

هر چقدر که قلبت سنگ تر باشد بیشتر تلاش خواهند کرد برای ِ شکستنش.چون آنها مریضند.از این کار لذت می برند.از صدایش خوششان می آید و ارضا می شوند به این ترتیب.پس سنگ باش ُ نگذار کسی بفهمد.

هر ارزشی که درش یک آدم باشد بدان که  بی ارزش است.هیچ چیز نیست.یک روز جنده خواهد شد.

قلبی وجود ندارد.قلب تنها یک افسانه ی کثیف است. به آلت ِ تناسلی ام قسم که من ناراحت نیستم و اینها احساسات ِ منفی ِ من نیستند.من نمی خواهم همه چیز را بی ارزش کنم بلکه همه چیز بی ارزش هست.در این دنیا تنها وقتی که آدم ِ خود خواهی باشی موفق خواهی بود.در غیر اینصورت بازنده ای.پس فقط آدم های خودخواه به جایی می رسند.و آن ابلهانی که روحیات ِ فدائی دارند هیچ پخی نخواهند شد.چون دل ِ کسی به حال ِ تو نخواهد سوخت بلکه این خودت هستی که باید به فکر ِ خودت باشی.فقط و فقط خودت.با منتظر ِ لطف دیگران نشستن آدم به کـ/س هم نمی رسد.این را از من به یاد داشته باش.تجربه ی کهنه ی مرا باور کن پسرم.

و اینگونه بود که من به آرامش رسیدم و از تماشای باران و ابرها لذت بردم.زیبایی های دنیا را دیدم و بدون ِ نیاز به عشق و دوست داشتن در قلبم شادی احساس کردم.با تبسم.

از بابام متنفرم.از بابام متنفرم.از بابام متنفرم.از این موجود ِاحمقی که متاسفانه پدرم ِ حالم به هم می خوره.بدم میاد ازش.ازش متنفرم.ازش بدم میاد.حالم ُ بد می کنه.چرا باید زنده باشه؟این روانی.این عقب افتاده ی پست ِ آدم فروش ِ بی وجود ِ نفهم.چرا باید باشه؟این مسخره ی احمق.این ابله.این کثافت گه زن.خودم می کشمش.خودم می کشمش.همین امشب.با داروی نظافت.لعنت به تو.لعنت.لعنت بهت.امیدوارم زودتر بمیری.امیدوارم بمیری. می خوام نبینمت.میخوام نباشی.چرا باید اینجوری بشه.حالم از خدام به هم می خوره.به خاطر ِ این عذاب ِ زشت ُ مزخرف ُ به دور از انسانیتی که به جونم انداخت.خدا آدمم نیست.نمی بخشمش.نمی بخشمش.نمی بخشم.حالم به هممتئذنط اظبعمسلهثتئن

افسانه ی حـماقت

من هستم

واستفراغ ِبلـاغت

شما

و

دنیایی که

به قاعده ی کـ س ِالاغ هم نمی ارزد

پس چرا به وسعت ِ تاریخ بیلاخ نه?

با اینکه حالـم به هم می خورد اما

 

وقتی خدا به گریه های انسان توجه نمی کند چرا باید به گناهانش توجه کند؟

این بود سوال ِ امروز

_ تلـ خـ ِ

[غلامرضا/مادر]